Transitions
Φεβρουάριος 26, 2017

Διερεύνηση της Ψυχής

Έχω πέσει σε μια μικρή χειμερία νάρκη τους τελευταίους μήνες στον Καναδά, μου λείπει η Ελλάδα, όμως ταυτόχρονα απολαμβάνω μια διαφορετικού είδους ζωή και ανακαλύπτω εκ νέου τη χώρα μου. Είχα ξεχάσει πόσο τεράστια είναι όλα εδώ, από τα άγρια ελάφια που αράζουν στην μπροστινή αυλή μας μέχρι τα θεόρατα δέντρα που είναι καλυμμένα με βρύα σε τέτοιο βαθμό που ώρες ώρες νομίζω πως θα πεταχτεί από μέσα κανένα χόμπιτ! Είναι ένα υπέροχο μέρος και είμαι ευγνώμων που βρίσκομαι εδώ, που μπορώ να κρυφτώ για λίγο από τη ζωή και να αφιερώσω χρόνο στη διερεύνηση της ψυχής μου.

Ενδιαφέρουσα δεν είναι αυτή η έκφραση; «Διερεύνηση της ψυχής.» Η διερεύνηση για απαντήσεις, για ερωτήσεις ή ακόμη και για να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή μέσα στην ίδια τη ζωή μας. Περπατώ αρκετά συχνά εδώ που βρίσκομαι μέσα σε δάση κάνοντας ακριβώς αυτό. Ο χειμώνας είναι πάντα μια καλή εποχή για να στραφούμε στον εαυτό μας και να δούμε πού βρισκόμαστε, μια εποχή για να ηρεμήσουμε και να στοχαστούμε σχετικά με τη ζωή μας και τις επιλογές που έχουμε κάνει. Πού βρισκόμαστε και ΠΟΙΟΙ είμαστε. Να σας πω τι ανακάλυψα;

Ανακάλυψα πως δεν έχω ιδέα!

Πως είμαι εντελώς χαμένη.

Πως δεν βρίσκομαι εκεί που νόμιζα, πως δεν είμαι καν το άτομο που πίστευα ότι ήμουν. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο περίεργο; Πως όλες αυτά δεν είναι νέες σκέψεις ή συναισθήματα. Υπάρχουν εδώ και λίγο καιρό μέσα μου, στριμωγμένα στο βάθος και ΠΛΗΡΩΣ αγνοημένα έως … έως ότου να μην μπορώ πια να αγνοήσω αυτή τη φωνή. Έως ότου αυτή η φωνή, αυτή η ουσία, αυτή η Ψυχή, να αρνείται να αγνοηθεί περαιτέρω. Σε ορισμένους κύκλους αυτό ονομάζεται η μακρά, σκοτεινή νύχτα της ψυχής. Δεν είμαι σίγουρη πώς πρέπει να το ονομάσω. Για να είμαι ειλικρινής, αν υπήρχε τρόπος να συνεχίσω να την αγνοώ, θα το έκανα!

Το πρόβλημα είναι πως, όπου και να πας… εκείνη βρίσκεται εκεί.

Όπως όλοι γνωρίζουμε από την πρακτική μας στη yoga, υπάρχουν και οι δυσκολίες. Δεν είναι όλα πλακίτσα, χρειάζεται δουλειά και ορισμένες φορές χρειάζεται να κάτσεις εκεί με τον εαυτό σου. Με την ανεπεξέργαστη ομορφιά σου και τον πόνο σου και τη σύγχυσή σου. Να κάτσεις εκεί με όλο σου το είναι και απλώς… να υπάρχεις. Απλώς να επιτρέψεις σε αυτές σου τις πλευρές να υπάρχουν μέσα σου και να είσαι εντάξει μ’ αυτό. Μπορεί οι πεπατημένες οδοί να μην λειτουργούν πια, όμως προκειμένου να χαράξεις νέες, θα πρέπει να κάτσεις εκεί που βρίσκεσαι πραγματικά. Για όσο καιρό χρειαστεί.

Για μένα προσωπικά, το αποτέλεσμα ήταν ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος να διδάξω yoga. Στην αρχή πίστεψα πως αυτό ήταν, μου είχε τελειώσει. Δεν ήθελα να ξαναδιδάξω και ίσως ήταν ώρα να προχωρήσω σε κάτι νέο. Ήταν μια απίστευτα τρομακτική σκέψη. «Ναι, αλλά τώρα τι θα κάνω;! Ποια θα είμαι;!» Κι έπειτα ακολούθησε μια γλυκιά ανακούφιση. Η yoga που με ενδιαφέρει τώρα και που θέλω να μοιραστώ, είναι τελείως διαφορετική από εκείνη που δίδασκα και στην οποία ασκούμουν τα τελευταία χρόνια. Στην τελική, είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος από ότι ήμουν πέντε χρόνια πριν.
Η Yoga μας θα πρέπει να υπηρετεί το dharma μας (το μονοπάτι μας στη ζωή), κι όχι εμείς να υπηρετούμε τη yoga μας. Είχα ξεχάσει αυτή την αλήθεια και είχα καταλήξει να υπηρετώ τη yoga μου και τις προσδοκίες μου, κι όχι το dharma μου. Η yoga που με ενδιαφέρει είναι εκείνη που βοηθά τους ανθρώπους να θεραπευτούν, να μπορούν να βρουν την εσωτερική τους δύναμη όταν διανύουν τη δική τους σκοτεινή νύχτα. Η yoga που με αφορά είναι η χρήση της ενέργειας σε συνδυασμό με την asana για την ισορροπία σώματος, πνεύματος και νου. Αρχίζω να βρίσκω ξανά τον ενθουσιασμό του πρωτάρη που είχα όταν πρωτοξεκίνησα. Αυτό μου έλειπε από τη ζωή και τη διδασκαλία μου.

Ίσως, λοιπόν, αυτά τα διαστήματα βαθιάς ενδοσκόπησης να μην είναι ευχάριστα (καθόλου θα έλεγα!!), αλλά να είναι απαραίτητα. Για να μπορέσεις να καθίσεις και να ακούσεις τη φωνή κι αυτό που εκείνη σου λέει.


Απλώς… να καθίσεις εκεί.

Comments are closed.